Day: September 8, 2018

De verliezers van de automatisering

Nog voordat Steve Jobs geboren was schreef Kurt Vonnegut al over een wereld waarin apparaten domineren en een kleine techelite heerst over een overbodige klasse.

In 1952 had ongeveer één op de acht Amerikaanse gezinnen een televisie in huis. De videorecorder was net uitgevonden, draagbare transistorradio’s waren de laatste rage en het zou nog vier jaar duren voordat de eerste harde schijf van een computer in gebruik werd genomen – een gevaarte ter grootte van twee koelkasten, met een opslagcapaciteit van vijf megabyte. (Daar kun je, in hedendaagse datatermen, amper een mp3’tje op kwijt.) Steve Jobs en Bill Gates moesten nog worden geboren en Silicon Valley stond vooral bekend om haar fruitbomen. En in dat jaar, 1952 dus, publiceerde de dertigjarige Kurt Vonnegut Jr. zijn debuutroman Player Piano, over een wereld waarin apparaten alomtegenwoordig zijn, techneuten de macht hebben en waarin automatisering het gros van de banen heeft verdrongen. Link

Will the future of the power grid depends on giant batteries?

Say “battery,” and most people think of the device that powers our phones, our laptops, and — maybe if they’re being ambitious — our electric vehicles. But it’s time to think bigger: at their core, batteries are simply a way to store energy, and, with some creativity, they’re capable of powering electric vehicles, houses, and entire cities.

There’s the Tesla batteries acting as backup for a wind farm in Australia. There’s PG&E building the world’s biggest battery in California to store electricity for its grid. And there’s the $3 billion project to turn the Hoover Dam into one big battery.

Being able to store energy is key, and there are plenty of ways to do it. The Verge explores the latest developments in energy storage, from those giant batteries to infinitely spinning flywheels to bottling gas in underground caverns. We’ll talk to Tesla, and explore the pros and cons of each method and what they mean for how we’ll power our lives in the future. Link

Waarom sciencefictionserie Black Mirror ons zoveel vertelt over het héden

De meest gebruikte spiegel van onze tijd: het mobieltje waar je naar staart als je het eindelijk uitschakelt. Het zwarte scherm toont je holle blik, net zoals de tv dat doet. Of een iPad. Misschien wel nadat je net de laatste aflevering van de serie Black Mirror hebt gezien. Waar de roman 1984 van George Orwell decennialang de standaardwaarschuwing was tegen de gevaren van totalitaire regimes, daar is deze serie voor de huidige generatie de referentie voor te ver doorgeschoten technologie. Niet die in een abstracte, verre toekomst, maar angstig dichtbij. De inmiddels vier seizoenen laten zien wat ons te wachten staat als we niet opletten. In een bonte stoet trekken gewelddadige hommel-robots, op hol geslagen algoritmen en kunstmatige intelligentie en apparaatjes met geüpload bewustzijn voorbij. Link

Minder Harford, meer Marx?

Bijna waren we er in de jaren tachtig in geslaagd om klimaatverandering een halt toe te roepen. Toch deden we het niet. In het New York Times Magazine van afgelopen week beschrijft Nathaniel Rich nauwgezet de gebeurtenissen van het decennium. Een fraai stuk, al heeft Ewald Engelen er nog wel wat kanttekeningen bij.

De nieuwsgebeurtenis van deze maand was zonder twijfel de publicatie van het bijna 30.000 woorden tellende essay ‘Losing Earth’ van Nathaniel Rich in de New York Times. Daarin reconstrueert de auteur nauwgezet de periode tussen 1979 en 1989, toen er voor het eerst politieke aandacht was voor data die onmiskenbaar bewees dat klimaatverandering menselijke oorzaken had.

Rich laat zien hoe er van links tot rechts consensus bestond om tot internationale afspraken te komen over de beperking van CO2-uitstoot. En, belangrijker: hoe er uiteindelijk niets van terecht kwam, en het laatste moment waarop de mondiale temperatuurverhoging wellicht nog kon worden afgewend. Link

The Uninhabitable Earth

It is, I promise, worse than you think. If your anxiety about global warming is dominated by fears of sea-level rise, you are barely scratching the surface of what terrors are possible, even within the lifetime of a teenager today. And yet the swelling seas — and the cities they will drown — have so dominated the picture of global warming, and so overwhelmed our capacity for climate panic, that they have occluded our perception of other threats, many much closer at hand. Rising oceans are bad, in fact very bad; but fleeing the coastline will not be enough. Link

Neutrale woorden, alarmerende feiten

John McNeill, milieuhistoricus en winnaar van de Dr. A.H. Heinekenprijs voor de Historische Wetenschap 2018, is niet te beroerd om verantwoordelijken aan te wijzen. Eén naam die regelmatig terugkeert in zijn uitvoerige geschiedenissen van hoe de mens zijn stempel op planeet aarde drukt is Thomas Midgley. Weinig mensen zullen gehoord hebben van deze Amerikaanse ingenieur die leefde van 1889 tot 1944, maar volgens John McNeill heeft Midgley meer invloed gehad op de atmosfeer en het milieu ‘dan ieder ander individueel organisme in de geschiedenis van de aarde’. Link

Scroll to Top