Diversen

Why we stopped trusting elites

Because, we don’t trust them anymore.

For hundreds of years, modern societies have depended on something that is so ubiquitous, so ordinary, that we scarcely ever stop to notice it: trust. The fact that millions of people are able to believe the same things about reality is a remarkable achievement, but one that is more fragile than is often recognised.

The notion that public figures and professionals are basically trustworthy has been integral to the health of representative democracies. After all, the very core of liberal democracy is the idea that a small group of people – politicians – can represent millions of others. If this system is to work, there must be a basic modicum of trust that the small group will act on behalf of the much larger one, at least some of the time. As the past decade has made clear, nothing turns voters against liberalism more rapidly than the appearance of corruption: the suspicion, valid or otherwise, that politicians are exploiting their power for their own private interest. Link

Asielzoeker nog geen kwart van alle migranten

Migratiestromen van en naar Nederland kunnen niet los worden gezien van wereldwijde stromen: Nederlanders zijn overal op de wereld te vinden en Nederland zelf wordt ook steeds diverser. Duitse studenten, Syrische asielzoekers en Japanse ingenieurs: zij vormen slechts een deel van alle migranten in Nederland. Migratie in Beeld geeft aan de hand van verschillende thema’s een overzicht van trends en cijfers op het gebied van migratie.

Een aantal zaken valt op. Immigratie neemt toe. Hoewel vooral de komst van asielmigranten veel aandacht krijgt in de media, blijken gezinsmigranten al jaren de grootste groep migranten te vormen. Ook komen er veel mensen naar Nederland om te werken, de laatste jaren steeds vaker uit EU-landen.

Er komen de afgelopen jaren meer migranten dan voorheen naar Nederland, maar een groot deel vertrekt na een aantal jaar ook weer. En dan zijn er ook nog Nederlanders die –al dan niet tijdelijk- naar het buitenland gaan. Migratie is dus meer dan alleen mensen die zich in Nederland vestigen: het is een dynamisch geheel van komen en gaan. Link

Winter is coming

De Franse politicoloog Dominique Moïsi vroeg zich af waarom veel mensen internationale politiek niet boeiend vinden, maar wel series verslinden als House of Cards en Homeland. Hij greep dit aan voor een boek om zijn studenten beter bij de les te houden. Want ‘al wil je niets weten van geopolitiek, geopolitiek weet jou wél te vinden – dus kun je die maar beter begrijpen’. Link

Nederland rolt de rode loper uit voor China

Kleven er risico’s aan de prominente aanwezigheid van de Chinezen in de haven? Frans-Paul van der Putten, China-specialist bij Instituut Clingendael, vindt dat daar onvoldoende over wordt nagedacht. ‘Met het 35-procent-aandeel van Cosco in de Euromax Terminal kunnen we wel leven’, zegt hij. ‘Maar we moeten kijken naar het grotere geheel, naar het cumulatieve effect van alle investeringen op lange termijn. Dat wordt onderschat.’

De investeringen in Rotterdam staan niet op zichzelf. Inmiddels hebben de Chinese staatsbedrijven China Merchants en Cosco belangen in vijftien terminals in dertien verschillende havens in West-Europa. Cosco heeft zelfs meerderheidsaandelen in de terminals in Piraeus in Griekenland (51 procent), in Valencia in Spanje (51 procent) en in het Belgische Zeebrugge (100 procent).

Van der Putten: ‘Cosco kan een haven groot maken. Zo zal Piraeus binnen een paar jaar waarschijnlijk de grootste haven worden in Zuid-Europa.’

Maar het bedrijf kan havens ook ineens links laten liggen en met zijn grote vrachtvolume uitwijken naar andere terminals die het zelf exploiteert, als dat Beijing uit politieke overwegingen beter uitkomt, vervolgt hij. ‘Wat nu als Beijing opeens besluit om zeeroutes te verleggen en vooral havens in Europa voorrang te geven in landen die China het beste gezind zijn? Hoeveel ruimte heeft Nederland dan nog om zich onafhankelijk op te stellen van China als dat nodig is?’ Link

Why we stopped trusting elites

There are copious explanations for Trump, Brexit and so on, but insufficient attention to what populists are actually saying, which focuses relentlessly on the idea of self-serving “elites” maintaining a status quo that primarily benefits them.

On the right, Nigel Farage has accused individual civil servants of seeking to sabotage Brexit for their own private ends. On the left, Jeremy Corbyn repeatedly refers to Britain’s “rigged” economic system. The promise to crack down on corruption and private lobbying is integral to the pitch made by figures such as Donald Trump, Jair Bolsonaro or Viktor Orbán.

One of the great political riddles of recent years is that declining trust in “elites” is often encouraged and exploited by figures of far more dubious moral character – not to mention far greater wealth – than the technocrats and politicians being ousted. Link

Een goed geheugen?

Dat kun je beter met een korreltje zout nemen … ‘Wanneer merkte u dat u zo’n goed geheugen had?’ vragen mensen me vaak. Daar klinkt de verwachting in door dat ik een indrukwekkend talent heb. Of, minder positief, dat ik een soort freak ben. Sinds ik door een radioactieve spin ben gebeten, zeg ik dan gekscherend. De werkelijkheid is minder spannend. Mijn topgeheugen heb ik te danken aan geheugentraining. Heel veel geheugentraining.’ Link

‘De elite’ legt het af tegen ‘het populisme’

De populistische golf is alleen maar het zichtbare deel van de soft power, de zachte kracht die de onderkant uitoefent en die de bovenkant dwingt tot koerswijziging. De lagere klassen laten zien welke kant de samenleving werkelijk opgaat, de elite kan zich daarbij aansluiten, of verdwijnen. Nu komen populisten uit (extreem-)rechtse hoek en zijn het vaak rare figuren; maar dat gaat veranderen, dat zie je nu al in Duitsland met Sarah Wagenknecht van Die Linke. De traditionele linkse en rechtse partijen zullen volgen, ze moeten wel. Zij richten zich op een middenklasse die nauwelijks meer bestaat en overleven alleen nog dankzij de steun van gepensioneerden en ambtenaren. Die verkeren nu nog in de luwte, maar door de verbouwing van de verzorgingsstaat zijn dit de volgende groepen die dreigen af te zakken naar de onderkant.” Link

Dat geneeskunde ook beschadigend kan zijn is geen nieuwe gedachte

Veel geneeskunde is risicobehandeling. Denk aan bloedverdunners, cholesterolverlagers, middelen tegen hoge bloeddruk. Allemaal pillen die je niet inneemt om een symptoom te bestrijden. Je slikt het om te voorkomen dat je symptomen krijgt. Big Pharma is ook een belangrijke boosdoener in dit onprettige krachtenveld. Wat de grote firma’s uitvreten met uw arme lijf en de beïnvloedbare dokter is veel erger dan we toch al vreesden. Link

Piet Hein Donner neemt afscheid

Vandaag wordt hij 70 jaar en schrijft de wet voor dat hij eind deze maand stopt als vice-voorzitter van de Raad van State. Bijna zeven jaar adviseerde Piet Hein Donner met zijn collega’s regering en parlement over wetgeving. Een afscheidsinterview over Europa, de kunst van het besturen en de kracht van democratie. Link

Religie is terug

De westerse wereld verbaast zich over de terugkeer van religie in het publieke en openbare debat. Maar wie naar de geschiedenis kijkt, zal concluderen dat die verbazing onterecht is, laat Neil MacGregor in zijn nieuwe boek zien. Link

One man’s (very polite) fight

News about Muslims in the British press is rarely positive, but it is never scarce. Consider these stories, published across a typical month towards the end of 2016. In the Times on 9 November 2016, an article announced: “Islamist School Can Segregate Boys and Girls.” On the Daily Express website, nine days later: “Anger as less than A THIRD of Muslim nations sign up to coalition against Isis.” In the Sun online, on 1 December: “SECRET IS SAFE: Half of British Muslims would not go to cops if they knew someone with Isis links.” On the Daily Express site the day after: “New £5 notes could be BANNED by religious groups as Bank CAN’T promise they’re Halal.” On ITV News, the same day: “Half of UK Muslims would not report extremism.” Two days later, in the Sunday Times: “Enclaves of Islam see UK as 75% Muslim.” The Mail on Sunday, that same day: “Isolated British Muslims are so cut off from the rest of society that they see the UK as 75% Islamic, shock report reveals.” And another version, in the Sun online: “British Muslims are so cut-off from society they think 75% of the UK is Islamic, report reveals.” Link

Links heeft een achterhaald beeld van economen

Meestal namen economen een bak data, om vervolgens op zoek te gaan naar verbanden. Noteren bedrijven Hebben landen die hoog staan op de corruptielijstjes een lagere groei? Zorgt een hoogopgeleide bevolking voor meer patentaanvragen?

Het probleem met zulke methodes is dat je wel verbanden kunt vinden (bijvoorbeeld: meer corruptie, minder groei), maar je nooit zeker weet of er ook sprake is van een oorzakelijk verband (meer corruptie veroorzaakt minder groei).

Dus gingen de economen vanaf de jaren tachtig op zoek naar betere methodes. Experimenteren werd het toverwoord – en de geneeskunde bleek de beste leerschool.

In de medische wetenschappen werd het experiment al langer gebruikt om oorzakelijke verbanden te ontdekken. Als medisch onderzoeker hang je liever niet zomaar een paar bloedzuigers aan iemands arm om te kijken of Je splitst patiënten op in twee groepen: één krijgt een bloedzuiger, een andere een nepzuiger. Alleen dan kun je met enige mate van zekerheid vaststellen dat de bloedzuiger de oorzaak is van het herstel. Link

De gelukkigste mensen wonen in Ede …

Gelukkige gemeenten zijn over het algemeen gemeenten met een aantrekkelijk woon- en leefklimaat waar veel gezonde en werkende mensen wonen. Zoals Ede, op de ranglijst gevolgd door Alphen aan den Rijn en Amstelveen. Bijna negen op de tien Edenaren zijn gelukkig.

In de minst gelukkige steden wonen relatief veel arbeidsongeschikten, werklozen, migranten, moslims en alleenstaande ouders.

Het zijn veelal ook mensen die van het platteland naar de stad zijn getrokken om daar hun geluk te vinden – en dat maar ten dele hebben gevonden. Zoals in Den Haag, Arnhem en Amsterdam.

Het laagst geklasseerd staat Rotterdam, 18 procent van de bevolking niet gelukkig. Link

Het Plakkaat van Verlatinghe

Het zou wel een statement zijn, een vlag op 26 juli, al weet ik nog niet of ik er aan toe ben. Het is de dag dat Nederland zichzelf onafhankelijk verklaarde, in 1581, en daarna een Republiek werd. Onze variant van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsdag -wereldwijd minstens zo bijzonder maar dan twee eeuwen vroeger. Nederland was eerder! Of dat een vlag waard is, hangt ervan of we het kunnen vieren als feest voor iedereen, van alle mensen die nu Nederland vormen. Link Plakkaat en vertaling

It’s Time For a Perspective

Compare the defense budgets of the United States and Russia. The president recently signed a gargantuan $700 billion gift to the Pentagon, with marginal dissent from either party or their affiliated media outlets. The budget increase alone ($61 billion) exceeds Russia’s entire annual expenditure ($46). The U.S. military budget now equals more than the combined budgets of China, Russia, Britain, Japan, Saudi Arabia, India, and France. As Vice concluded, “it’s 14 times larger than the Kremlin’s budget.”

Furthermore, covert American operations are deeply invested in interrupting democratic processes not only in Russia, but everywhere else. This includes the heart of Europe, where corporate media is now pretending the United States has always respected happy norms and decorum. It is as if the Snowden leaks never happened. The Defense Department’s tapping of Angela Merkel’s phone never happened. The Obama administration’s spying on the German press, including Der Spiegel, never happened. The same administration’s outing of German government whistle-blowers never happened.

Prominent think tanks in Washington are funded by the Gulf states. The United Arab Emirates contributes generously to the coffers of the Middle East Institute (MEI) and the Center for American Progress (CAP). The Brookings Institute graciously accepts millions from Qatar. The Atlantic Council and Center for Strategic and International Studies enjoy similar arrangements with other oppressive regimes like Saudi Arabia. The same can be said for numerous other repressive governments beyond the Gulf. And then there are the defense contractors, Wall Street banks, and Silicon Valley behemoths, all of which have joined such governments in capturing intellectual real estate in academia as well. Link

Scroll to Top