Duurzaam – sustainable

De zenkeuken – met ingrediënten uit de Jumbo en Aldi

Nu we van alle kanten worden aangemoedigd minder vlees en zuivel te eten, biedt de boeddhistische keuken inspiratie voor alledaags vegetarisch eten. Door de van oudsher lage budgetten in de kloosters is het een goedkope keuken. Vanwege de vaak grote groepen waarvoor gekookt moet worden, is het een simpele keuken. En vanwege het boeddhistische beginsel dat lijden moet worden voorkomen, is het een vegetarische, meestal veganistische keuken. Link

Keuzevrijheid sloopt alles

De afgelopen dertig jaar is van alles een ‘markt’ gemaakt: van onze politiek, van ons eten, zelfs van onze informatie. Daardoor staan we machteloos tegenover de grootste bedreiging van onze tijd: klimaatontwrichting. Zo stevenen we, in alle vrijheid, af op een ecologische ramp. Link

Philips, De Groene Reus

De meeste multinationals hebben tot nu toe maar bescheiden doelen gesteld wat betreft duurzaamheid. Zo stelt Shell in het jaarrapport van 2015 dat in 2050 een CO2-reductie van dertien procent reëel is en vindt Tata Steel een reductie van twintig procent in 2030 ook meer dan genoeg. Eén grote Nederlandse multinational – 74.000 werknemers wereldwijd – vormt een uitzondering. Philips is over 1,5 jaar een CO2-neutraal bedrijf.

Onderhandelingen over het Klimaatakkoord met milieubewegingen en bedrijfsleven verlopen moeizaam. Aan de industrietafel waar de twaalf grootste CO2-uitstoters zitten, worden weinig vorderingen gemaakt. Vooral de oliemaatschappijen staan op de rem en het akkoord dat deze week werd gepresenteerd bevat alleen algemeenheden. De grote vraag wie de noodzakelijke innovaties gaan betalen blijft boven de markt hangen. Volgens bijvoorbeeld Shell zal de overheid flink moeten bijdragen aan reductiemaatregelen als CO2-opslag onder de Noordzee. Link

Ineens lijkt waterstof het antwoord

Waterstof een energiedrager is met een breed scala aan toepassingen. Het is potentieel een brandstof voor auto’s, fabrieken en cv-ketels, een opslagmiddel voor duurzame elektriciteit en een grondstof voor de chemische industrie. Daarmee vormt het een oplossing voor meerdere problemen die de energietransitie met zich meebrengt. Vandaar dat waterstof in de stukken van vier van de vijf Klimaattafels een belangrijke rol speelt. Link

De vraag is, wanneer verdwijnt Nederland onder water

Laatst zag ikPeter Kuipers Munneke – een interview met de ingenieur die verantwoordelijk was voor de bouw van de Oosterscheldekering. Hij vertelde dat die kering technisch 200 jaar mee kan. Bij het ontwerp in de jaren 70 werd trots beweerd dat-ie liefst 40 centimeter zeespiegelstijging aankon. Als je bedenkt hoe weinig er destijds over zeespiegelstijging bekend was, is het bijna revolutionair te noemen dat daar überhaupt over was nagedacht.

Inmiddels zijn we ruim veertig jaar onderzoek verder. En leert theorie én waarneming ons dat de grote ijskappen op Groenland en Antarctica geen ijsblokjes zijn die tergend langzaam van boven afsmelten. Hun ligging, deels onder zeeniveau, maakt ze veel gevoeliger voor afsmelting door warm oceaanwater dan we tien of twintig jaar geleden dachten. Dus zelfs bij de sterkste broeikasgasreductie en het meest conservatieve klimaatscenario gaat de Oosterscheldekering zijn 200ste verjaardag bij lange na niet halen.

Maar hoeveel gaat de zeespiegel dan wél stijgen? Link

Cheap, Portable Sensors …

…  are democratising AIR-QUALITY DATA.

Until she moved to Fresno, California in 2003, Janet DietzKamei had never experienced asthma. But after just a few years in a city notorious for its filthy air—the American Lung Association lists it in the five worst US cities for air quality—DietzKamei found herself in the emergency room struggling to breathe.

She soon started staying inside on days when the air was thick with smog from nearby industry or traffic, and would check the local air-quality alerts every morning. But even that wasn’t enough—sometimes on days deemed safe by the air-quality index, she’d find herself gasping for breath.

If it’s bad, she said, “I just can’t breathe outside. Nothing is absorbed; I simply can’t breathe the air.” 

Now 73, DietzKamei is coming off the first winter in years when she didn’t get sick at all. It’s all, she said, because of a $250 air sensor she put in her backyard, which sends her up-to-the-minute readings of pollution just outside her house, a more personalized and specific reading than she could get from the state’s stationary monitors miles away. Link

Ons landbouwsysteem is failliet

Het Nederlandse platteland vertoont alle kenmerken van een ‘failliet systeem’, zegt Rijksbouwmeester Floris Alkemade. De biodiversiteit daalt, de bodemkwaliteit neemt af, het landschap verschraalt. Boeren moeten stoppen omdat ze het hoofd niet meer boven water kunnen houden, de plattelandsbevolking vergrijst.

Het is een doos van Pandora, aldus Alkemade. ‘We hebben in Nederland een enorm efficiënt landbouwsysteem opgebouwd. Ons eten wordt steeds goedkoper.’ Maar de maatschappelijke prijs die we daarvoor betalen is torenhoog. ‘Het platteland lijdt.’ Link

Is It Time To Leave Earth?

From kilobytes to petabytes from 1s and 0s to Qubits we now have a glimpse of a future so immense that it has set off alarm bells for famed futurists like Ray Kurzweil, Max Tegmark and now the co-founder of string theory and best selling author Michio Kaku. Kaku is one of the most popular scientists on earth and is one of the very few figures that are able to talk a scientific language that most of us can understand. Link

We gaan steeds sneller, maar komen geen seconde eerder thuis

In de tweede helft van de jaren zeventig deden de Nederlandse vervoerseconoom Geurt Hupkes en de Amerikaanse transportanalist Yacov Zahavi tegelijkertijd dezelfde ontdekking: de reistijd van mensen is constant. Ze beschreven het beiden als een budget. Een portemonneetje met reistijd, dat door de dagen heen voller of leger kan zijn maar gemiddeld genomen is gevuld met dezelfde hoeveelheid aan kostbaarheden:

Of mensen nou in Peru woonden of Singapore, in Duitsland of de Verenigde Staten in Nederland of in de Sovjet-Unie: het gros van de mensen 70 à 80 minuten per dag onderweg, alle tripjes naar vrienden en familie, naar het werk en naar de winkel bij elkaar opgeteld. Link

 

Would you give up having children …

… to save the planet?

Gwynn Mackellen was 26 when she decided to get sterilised. It took the recycling consultant, who is based in California five years to find an appropriate doctor under the public health plan she was on, but she was determined. In 2012, she succeeded. “I always knew I didn’t want kids, for environmental reasons,” she says.

“I work in the waste industry, and our waste is the downstream of people. It’s not people being bad; it’s just the effects of people.” Just as it’s not only bad people deforesting, she says: “The trees are being cut down on our behalf. Plastic waste is being dumped and minerals are being mined not because of bad people, but because of people. Having fewer of us, there will be less of those effects.”

Mackellen identifies as an antinatalist, a philosophical movement based around the tenet that it’s cruel to bring sentient lives, doomed to suffering and to causing suffering, into the world. “Or at least I think our culture is very pro-natalist and it’s to our detriment. I would like to see us voluntarily reduce our population.” But cultural pressures, she says, drive people to have children by celebrating childbearing without acknowledging the consequences for themselves and the planet. Link

Afvalbergen

Huizen gebouwd op rommel, kinderen die met gevaar voor eigen leven tussen grote machines door laveren, enorme hopen vuilnis. Eindeloos, berg na berg na berg. De beelden spreken voor zich: de wereld heeft een gigantisch afvalprobleem. Ideeën om de afvalberg te verkleinen zijn er genoeg. Op Europees niveau wordt er druk over gediscussieerd, nationale en lokale overheden hebben goede voornemens, lanceren initiatief na initiatief en stellen doelen als: in 2025 is de helft van het plastic recyclebaar, in 2050 is onze economie circulair.

Maar dan zie je de beelden uit Jakarta. Waar de vuilnisbelten tot voorbij de horizon reiken, waar mensen met gevaar voor eigen leven iets waardevols tussen de rommel vandaan proberen te trekken. Die vuilnishoop wordt groter en groter. Dan zakt de moed je in de schoenen en denk je: dit komt nooit meer goed. Link

 

 

2°C verhoging is al catastrofaal …

… maar maak er alvast maar een koorts van 43°C van.

Alle 194 landen ter wereld beloofden dat in Parijs, december 2015. Bijna drie jaar later komt de geloofwaardigheid van die belofte onder druk te staan. De CO2-uitstoot daalt niet, zeggen alle officiële cijfers. In Nederland niet, wereldwijd net zomin. Sterker: de uitstoot stijgt. Met de bestaande klimaatplannen warmt de aarde zeker 3 graden op, aldus rekenmeesters. Link

 

 

 

 

Er is een grote omwenteling nodig in de landbouw

Hoe we voedsel verbouwen en consumeren is een aanslag op de natuur maar ook op de kwaliteit van ons leven, vindt filosoof Michiel Korthals. Een gesprek over de noodzaak het Europese landbouwbeleid radicaal te hervormen. ‘Voeding en de vrije markt gaan eigenlijk niet samen.’

Europese subsidie ontvangt Bakker niet. Met afgrijzen vertelt hij over Franse boeren die hun veld inzaaien om landbouwsubsidie op te strijken, maar het daarna meteen omploegen omdat de opbrengsten lager zijn dan de kosten. ‘Dat we afhankelijk zijn van dit soort systemen, dat werkt niet’, zegt hij. ‘Ik vind dat voedselproductie van de mensen moet zijn.’ Link

De lucht in onze steden is veel te vies

Op de Groene Week vinden velen het maar tijdverlies. Voor hen is het klaar als een klontje: Europa moet de luchtkwaliteitsnormen in overeenstemming met de jongste wetenschappelijke inzichten brengen en ze aanscherpen. Dat is niet alleen een kwestie van gezondheid maar ook van sociale rechtvaardigheid, zegt Shirley Rodrigues, de loco-burgemeester van London. Want het zijn vaak de armste mensen die op de vuilste plekken wonen.

Op de conferentie stikt het van de steden met ambitieuze plannen om de luchtkwaliteit te verbeteren. Alleen is hun speelruimte soms beperkt. Martin Lutz, een hoge ambtenaar uit Berlijn die al decennia probeert de lucht in zijn stad schoon te krijgen, vertelt een sprekend verhaal. Met allerlei maatregelen zoals de invoering van de lage-emissiezone is het gelukt de uitstoot van fijnstof flink te doen dalen.

Maar stikstofdioxide is een nachtmerrie, zegt hij. In het afgelopen decennium is het nog nauwelijks gelukt om de concentratie ervan in de Berlijnse lucht terug te dringen. En dat terwijl het verkeer in dezelfde periode wel met 15 procent is teruggelopen. Rara, hoe kan dat? Lutz weet het antwoord wel. Het komt door de dieselwagens die in de praktijk vele malen meer uitstoten dan in een testsituatie. Link

Scroll to Top